لباس کردی، ثروتی که بر تن ماست / زیورآلات در پوشاک زنان کردستان و کرمانشاه
لباس کُردی زنان یکی از زیباترین و زیبنده ترین ویژگی اقوام ایرانی و نشانه ای از سنن و فرهنگ قوم بااصالت کُرد است که علاوه بر آن پوشش خود را با زیورآلات متعدد تکمیل کرده و خود را با این نوع پوشش ها می آراستند.
سرویس رسانه های محلی کردپرس- سایت آفتاب دل نوشت: پوشاک محلی یکی از زیباترین صنایع دستی استان کردستان است که هواره مورد توجه مردم و مسافرانی که به این استان سفر کرده اند می شود.
پوشاک هر قوم یک پدیده ی فرهنگی اجتماعی بوده خصوصا لباس زنان کُرد سرشار از تنوع رنگ های زیبا و شاد، توأم با زیورهایی که اغلب توسط خود زنان بر روی لباس ها دوخته شده است می باشد.
لباس هایی که بارنگ هایی متعدد و زیبایی های چشم نواز در نوع خود بی نظیر بوده، البته در گذشته های نه چندان دور پوشاک زنان کردستان با صدای نوازشگر پولک ها و سکه ها و منجوق های رنگارنگ، با مردم دیگر نقاط جهان سخن از هویت قومی و ملی خویش می گوید، جلوه نمایی می کند و حرفی از جنس طلا و نقره می زند. حرفی از اصالت و ماندگاری که باید در گوش دیگر مردم جهان نیز طنین انداز شده و تا ابد رنگ و جلا داشته باشد.
در کنار لباس های زیبای زنان کرد ، زیورآلات سنتی از قدیم الایام وجود داشته و هنوز هم در بسیاری از روستاها و در کنار پوشاک زنان قدیم هم استفاده می شود که علاوه بر جنبه ی زیبایی، در پس انداز خانواده نیز نقش داشته و به عنوان پشتوانه ی اقتصادی به حساب می آمده است. چنان که به قول زنان روستایی این منطقه، در مواقعی که محصول خانواده خوب نبود، با فروش سکه های نقره ی دوخته شده بر روی کلاه ها، مایحتاج خانواده را خریداری کرده و دچار تنگ دستی نمی شدند.
زیورهای سر و پیشانی ، پِلپِله(سکه های پول است که بر روی کلاه در ناحیه ی پیشانی وصل می شود)، نقیم، تکه ای سنگ عقیق به شکل مدور یا بیضی است که بر روی فلزی از جنس نقره نصب می شود که در پایین آن سکه های پول یک قرانی و یا چند تکه عقیق به شکل آویزان قرار داده شده است، وره تاقی( در جلوی کلاه فیس)، پشته سه ره( زیوری است که از سکه های یک قِرانی و یا پنج قِرانی ساخته شده)، خشل و خاو( گردن بندی است که از گیاهان و گل خوش بو و یا از کهربا ساخته می شد)، بازی بن (بازوبند)، کمربن زیو و ... از جمله ی زیورآلات زنان کرد است .
پوشش کامل، رعایت حجاب و راحت بودن را دلیل ماندگاری لباس سنتی کردی می دانند. به طور کلی، در لباس های کردی کم تر از پارچه هایی با رنگ تیره استفاده می شود و حتی در مراسم عزاداری، پوشش های مشکی رنگ مرسوم نیست و عزاداران با همان لباس های محلی در مراسم حاضر می شوند.
وجود این آثار و فرهنگ غنی در منطقه ی کردستان نشان دهنده ی این است که از همان دوران مادها که دوران نخستین تاریخ کشورمان بوده، تاکنون در این منطقه فرهنگ و آداب و رسوم هم چنان وجود داشته است.
نباید اجازه دهیم گذشت زمان فرهنگ غنی ما را کمرنگ کند بلکه باید اصالت و ماندگاری ثروت خودرا در گوش دیگر مردم جهان طنین انداز کنیم تا همواره رنگ و جلا داشته باشد.
